The Conjuring is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, maar de film wijkt op belangrijke punten af van de echte gebeurtenissen. De familie Perron woonde echt in het huis in Rhode Island, Bathsheba Sherman was een echte historische figuur, en de paranormale onderzoekers Ed en Lorraine Warren waren ook werkelijk betrokken. Toch heeft regisseur James Wan flink wat dramatische vrijheid genomen om van dit verhaal een horrorfilm te maken.
De echte familie Perron
Roger en Carolyn Perron verhuisden in 1971 met hun vijf dochters naar een boerderij in Harrisville, Rhode Island. Ze woonden er meer dan tien jaar. De oudste dochter, Andrea Perron, heeft de ervaringen van het gezin later vastgelegd in een driedelige boekenreeks getiteld House of Darkness House of Light. Daarin beschrijft ze vreemde gebeurtenissen in huis: onverklaarbare geluiden, geurige verschijningen en aanrakingen in de nacht.
Wat de film niet laat zien, is dat de familie lang in het huis bleef wonen. In de film lijkt het alsof alles binnen korte tijd escaleert en het gezin het huis verlaat. In werkelijkheid bleven de Perrons er tot 1980. Carolyn Perron zou daadwerkelijk een soort bezeten toestand hebben doorgemaakt, maar de exorcismescène uit de film is sterk overdreven ten opzichte van wat er beschreven is in de boeken.
Bathsheba Sherman: de echte persoon achter het monster
Bathsheba Sherman (1812-1885) was een echte inwoner van Rhode Island. In de film wordt ze neergezet als een heks die haar baby aan de duivel offerde en vervloekingen uitsprak over iedereen die haar land bewoonde. Voor dit specifieke beeld bestaat geen historisch bewijs. Ze was getrouwd met Judson Sherman en ze leefden een normaal leven voor die tijd. De gruwelijke reputatie die de film haar geeft, is grotendeels fictie.
Dat ze al eeuwen geleden op dat land woonde, klopt wel. En dat bewoners van de boerderij haar naam noemden in verband met vreemde ervaringen, staat beschreven in de verklaringen van de familie Perron. Maar de link tussen Bathsheba en concrete misdaden of rituelen is nooit historisch aangetoond.
Ed en Lorraine Warren: de rol van de paranormale onderzoekers
Ed en Lorraine Warren waren echte onderzoekers van paranormale fenomenen. Ze bezochten de boerderij van de familie Perron inderdaad in de jaren zeventig. Lorraine Warren heeft tijdens interviews bevestigd dat er iets ongewoons aan het huis was en dat Carolyn Perron een onrustbarende verandering doormaakte.
Toch is ook hier voorzichtigheid op zijn plaats. De Warrens waren controversiële figuren. Critici stelden dat ze geneigd waren bovennatuurlijke verklaringen te zoeken voor wat psychologische of praktische oorzaken kon hebben. Veel van hun andere zaken, waaronder de Amityville-horror, zijn door onderzoekers en journalisten deels of volledig onderuit gehaald. Hun betrokkenheid bij de zaak-Perron is feitelijk, maar hun conclusies worden niet algemeen aanvaard.
Wat klopt er wél en wat niet?
Hier een overzicht van de belangrijkste punten:
- De familie Perron woonde echt in de boerderij in Rhode Island. (Klopt)
- De Warrens bezochten het huis en spraken met de familie. (Klopt)
- Bathsheba Sherman was een echte persoon uit die regio. (Klopt)
- Bathsheba was een heks die babies offerde. (Niet historisch bewezen)
- Er vond een officiële exorcisme-sessie plaats zoals in de film. (Sterk overdreven)
- De familie vluchtte snel het huis uit. (Klopt niet; ze woonden er tot 1980)
- De klopgeesten en vreemde ervaringen zoals beschreven door de familie. (Persoonlijke getuigenissen, niet onafhankelijk bevestigd)
Hoe losjes is “gebaseerd op een waargebeurd verhaal”?
De zin “gebaseerd op een waargebeurd verhaal” dekt in Hollywood een breed spectrum. Bij The Conjuring betekent het dat de basisopzet klopt: echte mensen, echt huis, echte onderzoekers. Maar de specifieke horrorscènes, de tijdlijn en het karakter van Bathsheba zijn grotendeels dramatische invulling. De film is daarmee vergelijkbaar met andere horrorfilms die claimen op feiten te zijn gebaseerd: het skelet klopt, het vlees eromheen is grotendeels verzonnen.
Andrea Perron heeft publiekelijk gezegd dat de film de sfeer van het huis wél goed weergeeft, maar dat veel details anders waren. Voor wie meer wil weten over de echte ervaringen van de familie, zijn haar boeken een betere bron dan de film zelf.
Kortom: The Conjuring is waargebeurd in de zin dat het vertrekpunt echt is, maar wie de film als documentaire bekijkt, heeft een verkeerd beeld. De echte geschiedenis is minder spectaculair dan de horrorversie op het witte doek, maar op zijn eigen manier minstens zo fascinerend.
